درمان بی اختیاری ادرار ناشی از آسیب به عضلات کف لگن

[موفقیت_تلاشهام]

درمان بی اختیاری ادرار ناشی از آسیب به عضلات کف لگن معمولاً شامل ترکیبی از روش‌های غیرجراحی و در صورت لزوم جراحی است. تمرینات کگل برای تقویت عضلات کف لگن، فیزیوتراپی برای بازآموزی مثانه و تکنیک‌های بیوفیدبک برای افزایش آگاهی از عضلات کف لگن، از جمله روش‌های غیرجراحی هستند. در موارد شدیدتر، جراحی ممکن است لازم باشد.

روش‌های غیرجراحی:

تمرینات کگل:

این تمرینات شامل انقباض و شل کردن عضلات کف لگن است که به تقویت این عضلات و بهبود کنترل مثانه کمک می‌کند.

فیزیوتراپی کف لگن:

فیزیوتراپیست‌ها می‌توانند با استفاده از تکنیک‌های مختلف مانند تحریک الکتریکی، بیوفیدبک و تمرینات هدفمند، به بیماران در تقویت عضلات کف لگن و بازآموزی مثانه کمک کنند.

بیوفیدبک:

این روش با استفاده از حسگرهایی که فعالیت عضلات کف لگن را نشان می‌دهند، به افراد کمک می‌کند تا آگاهی بیشتری از عضلات خود پیدا کنند و یاد بگیرند چگونه آن‌ها را کنترل کنند.

تغییرات در سبک زندگی:

کاهش وزن، ترک سیگار، کاهش مصرف کافئین و مایعات، و مدیریت یبوست می‌تواند به بهبود علائم بی اختیاری ادرار کمک کند.

آموزش مثانه:

این روش به افراد کمک می‌کند تا با تنظیم برنامه منظم برای ادرار کردن، به تدریج زمان بین دفعات ادرار را افزایش دهند و حجم ادرار در مثانه را بیشتر کنند.

روش‌های جراحی:

جراحی اسلینگ:

در این روش، یک نوار از جنس بافت بدن یا مواد مصنوعی زیر میزراه قرار داده می‌شود تا از آن حمایت کند و از نشت ادرار جلوگیری شود.

تزریق کلاژن:

تزریق کلاژن در اطراف میزراه می‌تواند به افزایش حجم و پشتیبانی از آن کمک کند.

جراحی اسفنکتر مصنوعی:

در این روش، یک اسفنکتر مصنوعی در اطراف میزراه قرار داده می‌شود تا به طور مکانیکی جریان ادرار را کنترل کند.

تحریک الکتریکی عصب ساکرال:

این روش شامل کاشت یک دستگاه کوچک در بدن است که پالس‌های الکتریکی را به عصب ساکرال می‌فرستد تا عملکرد مثانه را بهبود بخشد.

انتخاب روش درمان مناسب به عوامل مختلفی مانند نوع بی اختیاری ادرار، شدت علائم، سن، سلامت کلی و ترجیحات بیمار بستگی دارد.