درمان بی اختیاری ادرار به دلیل جراحی لگن

[موفقیت_تلاشهام]

جراحی لگن و بی اختیاری ادرار می تواند با هم مرتبط باشند، به ویژه در مواردی که جراحی لگن به عضلات کف لگن آسیب می رساند و منجر به بی اختیاری ادرار می شود. جراحی های مختلفی برای درمان بی اختیاری ادرار وجود دارد، از جمله جراحی های اسلینگ، اسفنکتر مصنوعی، و همچنین روش های کم تهاجمی مانند لیزردرمانی.

ارتباط بین جراحی لگن و بی اختیاری ادرار:

آسیب به عضلات کف لگن:

جراحی لگن، به ویژه جراحی تعویض مفصل لگن، می تواند به عضلات کف لگن آسیب برساند. این عضلات نقش مهمی در کنترل مثانه دارند و آسیب به آنها می تواند منجر به بی اختیاری ادرار شود.

بی اختیاری استرسی:

بی اختیاری استرسی ادرار، که در آن نشت ادرار به دلیل افزایش فشار شکمی (مانند سرفه، عطسه یا ورزش) اتفاق می افتد، می تواند یکی از عوارض جراحی لگن باشد.

روش های جراحی برای درمان بی اختیاری ادرار:

جراحی اسلینگ:

در این روش، یک نوار یا بافت در زیر مجرای ادرار قرار داده می شود تا از نشت ادرار جلوگیری کند.

جراحی اسفنکتر مصنوعی:

این جراحی شامل قرار دادن یک حلقه مصنوعی دور مجرای ادرار است که با پر و خالی شدن از مایع، از نشت ادرار جلوگیری می کند.

لیزردرمانی:

روشی کم تهاجمی که با استفاده از لیزر، ضخامت دیواره واژن را افزایش می دهد و عضلات کف لگن را تقویت می کند.

سایر روش های درمانی:

فیزیوتراپی کف لگن:

تمرینات فیزیوتراپی می تواند به تقویت عضلات کف لگن و بهبود کنترل مثانه کمک کند.

بیوفیدبک:

این روش به بیماران کمک می کند تا آگاهی بیشتری از انقباضات عضلات خود پیدا کنند و بتوانند آنها را بهتر کنترل کنند.

صندلی مگنت تراپی:

روشی جدید برای درمان بی اختیاری ادرار است که با استفاده از امواج مغناطیسی، عضلات کف لگن را تقویت می کند.

نکات مهم:

انتخاب روش درمانی مناسب برای بی اختیاری ادرار باید با مشورت پزشک متخصص انجام شود.

برخی از جراحی ها ممکن است عوارضی مانند بی اختیاری ادرار را به همراه داشته باشند، بنابراین انتخاب جراح ماهر و باتجربه بسیار مهم است.

توانبخشی کف لگن و سایر روش های درمانی غیر جراحی می توانند در بهبود بی اختیاری ادرار موثر باشند.